Το μοναστήρι της ματαιοδοξίας

 

Σε ένα μέρος μακρινό,
ψηλά σε ένα βουνό,
υπάρχει ένα κτίσμα τρομερό,
που μοιάζει εξωπραγματικό.

Είναι αφιερωμένο στον άγνωστο θεό.
Σε αυτόν που το όνομα του είναι γνωστό,
σε όσους ξέρουν το μυστικό,
που θα σε σώσει από το κόσμο αυτόν.

Εκεί η αλήθεια κρύβεται στο ψέμα,
το σκοτάδι είναι θησαυρός,
το φως απατηλό,
και τρόπος μοναδικός.

Μονόδρομος η σωτηρία,
που σου διδάσκουν σε κάθε ευκαιρία.
Οι ηγούμενοι σωτήρες,
κλειδοκράτορες για όλες τις θύρες.

Εδώ είσαι ασφαλής,
ο πόνος όμως διαρκής.
Η θυσία αρετή,
αρκεί σε αυτούς να θυσιαστείς.

Τα όνειρα σου να αρνηθείς,
να τους δώσεις ότι χρειαστεί.
Ποτέ να μην αναρωτηθείς,
αλλιώς δε θα σωθείς.

Έξω από το μοναστήρι αυτό,
βασιλεύει σκοτάδι μοναδικό.
Αυτό σου κηρύττουν κάθε λεπτό,
από τη γέννηση σου έως το θάνατο.

Στην αρχή ευγενικοί, καλοπροαίρετοι,πειστικοί,
μετά απειλητικοί και εχθρικοί.
Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι,
ο βοσκός το πρόβατο καθοδηγεί.

Οτιδήποτε αντίθετο με αυτό,
είναι αιρετικό και σατανικό.
Η γνώση είναι μόνο από αυτούς,
οτιδήποτε άλλο είναι του Βελζεβούλ.

Υπάρχουν πολλοί εκεί μοναχοί “σωστοί”,
συντηρούν καλά το μαγαζί.
Στο μοναστήρι αυτό της ματαιοδοξίας,
η λεπτομέρεια είναι υπεράνω της ουσίας.

Άλλοι ζουν για την ημέρα,
το μυαλό τους δε πάει πιο πέρα.
Άλλοι ζουν για τη μετέπειτα ζωή,
ξεχνώντας την υπάρχουσα αυτή.

Για λίγο σημασία εκλιπαρούν,
από τους πάνω δώρα να δοθούν.
Ψήγματα εξουσίας και μισαλοδοξίας,
η ανθρωπιά άνευ σημασίας.

Στο μοναστήρι της ματαιοδοξίας,
σκιάζουν οι μορφές χωρίς αισιοδοξία.
Η ματαιότητα τρέφει τη ψυχή,
κι η τρέλα οδηγεί τη σκέψη, τη φωνή.

Μέσα από πύλες λαμπερές, μα μαύρες,σκοτεινές
γλιστρούν οι ψυχές, χωρίς ελπίδα,αδειανές.
Καθρέφτες σπασμένοι, της ματαιότητας σύμβολα,
αντικατοπτρίζουν την τρέλα, την αυταπάτη,τα είδωλα.

Η σιωπή γεμίζει με ψιθύρους του κακού
κι η αθωότητα πνίγεται στον φόβο αυτού.
Οι δαίμονες χορεύουν στους διαδρόμους της ψυχής
και οι άγγελοι φεύγουν, τυλιγμένοι στην τρέλα αυτής.

Στο μοναστήρι της ματαιοδοξίας
κυριαρχούν η αυταπάτη και η τρέλα.
Η ψυχή σπαράζει μέσα στη μαύρη νύχτα
κι η ελπίδα χάνεται, αφήνοντας μόνο όνειρα διαλυμένα.

Στο μοναστήρι αυτό,
η ματαιοδοξία βασιλεύει,
οι ψυχές περιπλανώνται,
χαμένες μέσα στην ειμαρμένη.

Οι τοίχοι ψιθυρίζουν μυστικά,
απόκοσμα και βαριά
και το φως δεν τολμά να εισχωρήσει,
μόνο η σκοτεινιά αιώνια θα κυριαρχήσει.

Οι μοναχοί με βλέμματα άδεια,
υποταγμένοι στης ματαιότητας τα σκοτάδια,
ανταλλάσσουν λόγια κενά
και η τρέλα διαχέεται παντού μες τα στενά.

Μέσα στους διαδρόμους της απώλειας,
καθρέφτες σπασμένοι παραμορφώνουν
και τις ελπίδες σου σκοτώνουν,
μέσα στη νύχτα της συντέλειας.

Στο μοναστήρι αυτό,
η σιωπή είναι θηρίο,
που τρέφεται με ψευδαισθήσεις
και αφήνει πίσω τις αισθήσεις.

Όταν σκεφτείς να το εγκαταλείψεις,
όλους θα τους αντιμετωπίσεις,
τον φόβο σου πρέπει να νικήσεις,
τη δύναμη σου να ανακαλύψεις.

Αν καταφέρεις και ξεφύγεις,
πότε πίσω να μη γυρίσεις.
Ούτε να κοιτάξεις,
ούτε να ρωτήσεις.

Όσο μένεις εκεί,
θα μαρτυρήσεις,
θα ζεις πάντα με ψευδαισθήσεις,
θα είναι αργά όταν το ανακαλύψεις.

Ο θάνατος πριν την ατίμωση,
πάλεψε για τη λύτρωση.
Προσπάθησε να δραπετεύσεις
ή πεθαίνοντας να πέσεις.

Δεν έχεις τίποτα να χάσεις,
τίποτα να φοβηθείς.
Ούτως ή άλλως,
νεκρός νιώθεις κάθε στιγμή.

Μην περιμένεις υποστήριξη,
από αυτούς που δεν έχουν συνείδηση.
Στον πάτο θέλουν να σε κρατούν,
εκεί που σε οδηγούν.

Αυτοί που κρατούν τα νήματα,
πάντα θα βρίσκουν επιχειρήματα.
Αυτοί που είναι σαν εσένα,
θα κρατούν τα χέρια σου δεμένα.

Κανείς δε θέλει να ξεχωρίσεις,
για το έργο τους θα χαραμίσεις,
την εικόνα τους θα γκρεμίσεις
και την ασχήμια τους θα δείξεις.

Κάθε φορά τη πύλη του σαν τη διαβείς,

της ψυχής σου είναι η φυλακή.
Σκοτώνεις ότι καλό σου έχει μείνει,
για του φόβου το παιχνίδι.

Κάνε τη μεγάλη έξοδο ή δώσε το μεγάλο φινάλε.
Τη μιζέρια από πάνω σου βγάλε,
Νιώσε την ουσία της δημιουργίας ,
που είναι η αίσθηση της ελευθερίας.




The cover created by MS Copilot  who help me and inspirated me with this poem as well.